Een lentezonnetje warmt mijn gezicht. Ik breng mijn jongste dochter naar de orthodentiste, in sneltempo want we zijn te laat vertrokken. Daardoor vergeet ik mijn boek en mijn gsm is amper opgeladen. In de wachtzaal zet ik me aan het raam, het glas versterkt de warmte en even waan ik me enkele maanden verder, in een korte-mouwen-seizoen. Ik sluit mijn ogen, hoor het gezoem van een apparaat, de orthodentiste die onverstaanbaar tegen mijn dochter praat. Het klinkt allemaal zo eentonig , een rust daalt over me neer, ik zou zo een dutje kunnen doen.
Een telefoon rinkelt hard, ik schrik recht in mijn stoel.
‘Goeiemiddag,’ hoor ik de assistente zeggen.
Een stem aan de andere kant van de lijn dat ik met de beste inspanning niet kan verstaan.
‘Jawel mevrouw, het staat genoteerd, volgende week vrijdag.’
….
‘We zitten inderdaad nog steeds op hetzelfde adres.’
…
‘De mandarijnenstraat?’ Ik hoor een ongecontroleerde trilling in de stem van de anders zo serieuze assistente. ‘Nee, nee, we zitten inderdaad nog op hetzelfde adres, de clementinalaan, prinses clementinalaan.’ Ze gniffelt. ‘Inderdaad mevrouw, het lijkt er op.’
Zodra de telefoon neer ligt, roept ze ‘Heb je dat gehoord? De mandarijnenstraat.’ Ik moet mijn lach inhouden.
Wanneer enkele minuten later de volgende de wachtkamer binnen komt, zit ik nog steeds in de zon, een glimlach op mijn gezicht, te denken aan mandarijntjes.
kan uw oproep niet beantwoorden 
Plaats een reactie